Ek loop die naweek toe wraggies weer in Mpumalanga hierdie klein paddatjie raak.  Laas hier ge-”spot”.  Dit was redelik wakker vir half 2 in die oggend en is oral afgeneem; in ‘n badkamersakkie, op ‘n roompot, teen die muur, op die vloer, op die wasbak.  Hierdie ene is my gunsteling – op deurgedansde trouetone.

Toe ek jonger en my kop nog vol drome was het ek myself gesien as iemand wat eendag vir National Geographic sou werk iewers in ‘n reënwoud of op ‘n eksotiese eiland.  Deesdae droom ek baie minder groot drome, maar dit was nogsteeds vir my baie opwindend toe ek uitvind dat een van my geliefde tydskrif se foto redakteurs een van my foto’s gekies het om op hulle website te plaas! (http://ngm.nationalgeographic.com/your-shot/daily-dozen 2008 August-Week 3 se 2de rytjie foto’s)

Dis hierdie ene:

Persoonlik verkies ek die foefenjol ene…hehehe.

Volgende week sit ek foto’s van my eie vordering op, maar hier is solank ‘n video wat mooi wys waarmee ek besig is.  Al die moeite kom nou nie juis heeltemal deur nie, maar dis nogsteeds goed gedoen.

Die horlosie is besig om te vorder.  Dis moeiliker as wat ek gedink het dit gaan wees om alles akkuraat inmekaar te laat pas, maar sover lyk dit heel goed.

Sjoe, ek is deesdae nostalgies. Ek verlang skoon na slegte tye saam met ou boyfriends en dae van siek wees in die bed. Hierdie versie laat my terug verlang na goeie tye in pre-primêr. Ek het dit opgevoer op die laerskool se verhoog met ‘n heldergeel hempie aan. Nog ‘n opvoerplek was die leë opelug teater bo op Paarlberg, sommer net vir Pa, Ma en Sussie. Dit was na die heyday van die plek toe daar net nog ou dooie kragkabels en konneksies oor was en voor dit oorgeneem is deur lelike graffiti van vermeende sataniste. Ek was nog nooit weer daar nie, maar Johnny Clegg het onlangs daar gesing, so die plek leef darem weer. In elk geval, hier is hy:

DRIE BORDE SOP (Kaapse moppie)

Daar woon ‘n mooi meisie
daar onder by die vlei,
haar pappa is ‘n bakker
en sy is lief vir my.
Haar liefde is vir my alleen,
maar glo my dit is waar:
jy moet ‘n meisie eers leer ken
of daar is groot gevaar.
Ek bring die bokkie na my huis
om ‘n stukkie te kom eet.
Sy sê sy is nie honger nie,
maar wragtag sy kon vreet:

Drie borde sop,
‘n hele skaapkop,
hoendereiers by die dosyn,
soutvleis koud,
‘n hele beesteboud
en ‘n halwe bottel brandewyn.

Toe bak my oemie
in haar beste pan,
eiers en tamaties,
soos my oemie kan;
denningvleis met groente,
beesvleis en soesatie,
hoender en tamatie,
in haar beste pan.
My hart word sommer naar,
want toe het ek geweet:
sy sê sy is nie honger nie,
maar wragtag sy kon vreet:

Drie borde sop,
‘n hele skaapkop,
hoendereiers by die dosyn,
soutvleis koud,
‘n hele beesteboud
en ‘n halwe bottel brandewyn.

ID du Plessis

My aandag is hierdeur getrek in Springbok.

Hierdie het omtrent gelyk soos COPE se hoofkantore.  Opvallend was dat die COPE karre oorwegend splinternuwe BMW’s was teenoor die stukke scrap wat met ANC stickers beplak was.

Titbits – Pramhappies

Ai, noem my maar ‘n nerd, maar ek is baie opgewonde oor my nuwe projekkie. Hmmm, mens kan eintlik nie daarna verwys in die verkleiningsvorm nie, want dit gaan ‘n majestieuse taak wees om daarvan ‘n sukses te maak. Terwyl jong mense van die stad jolig hulle drankies in die kroeg oorkant die straat geniet is ek besig met die volgende:

Van die 160 stukke wat ek moet uitsny trek ek nou al by so 20. Ek sal so nou en dan ‘n fototjie oplaai van my vordering. Hierdie winter gaan daar nie tyd wees vir legkaart bou nie. Dis sny en plak en skel wat voorlê.

Ek het nooit geweet ‘n broodboom kan so ‘n ongelooflike mooi blom maak nie.  Hierdie is my moeder se “pride and joy”.